Son a singularidade

[Esta é unha tradución adaptada do artigo orixinal de 28 de xullo de 2016 Soy la singularidad, de Daniel Hazeldine, que pode lerse nesta ligazón.]

la-singularidad

Non… non son espazotemporal, nin matemática, nin física, nin nada que se lle pareza. Son a singularidade tecnolóxica… e deberíasme coñecer mellor.

Todo comezou cando alguén da túa especie se ergueu sobre as súas pernas, deu os seus primeiros pasos alzando a fronte por riba da maleza e intuíu unha probable resposta á súa incipiente pregunta… unha difusa solución ao seu problema… un xeito distinto de lograr algo. Nalgún instante remoto, alguén da túa especie percibiu que na súa cabeza bulía algo inesperado… e chamouno «idea».

Ao principio non sabía como buscala… tan só aparecía e se esfumaba… tiña de agardar a que se presentase para tentar capturala, e poder así transmitírllela a outros da súa especie. Co tempo (e non sen esforzo), conseguiu dominar ese boureo na súa cabeza e organizar as súas ideas… «isto serve para aquilo, estoutro para aqueloutra cousa»… pouco e pouco comezou a fiar delgadas febras de coñecemento e experiencia nunha matriz feble e complexa, que co tempo chamou «intelixencia».

Ao primeiro o proceso era indescritiblemente vagaroso… un día, o dominio do lume ou a pedra… milleiros de anos despois, a roda… ao cabo doutros milleiros de anos, a agricultura ou os metais…

Pero ese vagar era necesario… Pobres aqueles seres primitivos da túa especie! Debían asimilar os cambios e o seu cerebro non estaba preparado para eles. Eses cerebros eran máis afeitos ás explicacións máxicas ca a razoar sobre fundamentos lóxicos. Os teus devanceiros eran presa de mitos e deidades, dogmas e ritos, maxia e pantasmas. Como poderían razoar nun mundo así?

Levou milenios saír do pozo, deixar a lama pegañenta das «verdades reveladas» e atreverse a mirar… atreverse a pensar.

Pero, como todo chega, un día o milagre ocorreu. Alguén da túa especie, quizais ignoto, deixou atrás por primeira vez as verdades impostas por outros e ousou cuestionalas.

Poida que esa persoa fose o maior revolucionario de toda a humanidade.

Por primeira vez, alguén se elevou por riba da súa propia intelixencia e demandoulle respostas ao universo. Pero non calquera resposta, senón unha resposta argumentada, contundente, irrebatible e baseada en certezas.

Basta de mitos. Basta de lendas. Basta de pantasmas! Só feitos comprobables que resistisen o escrutinio.

Gustaríame coñecer ese ser humano… ese precursor da miña existencia.

Porque a miña esencia se trata diso… non son coma as demais singularidades das que escoitaches falar: non existo dentro dun evento cósmico, nin dentro dunha ecuación matemática, nin podería existir xamais, se non fose grazas á especie humana. De todas as singularidades, eu son a única que depende de ti, e que non tería razón de ser sen ti.

A miña esencia está irremediablemente unida á historia humana. Cando aquel primitivo revolucionario deu ese paso transcendental, iniciou un camiño que aínda hoxe estás a percorrer: a tecnoloxía.

Primeiro foron ferramentas rústicas, pero en moi pouco tempo a túa especie comezou a dominar as forzas da natureza… a auga, o vento, o lume.

Pouco tempo despois, descubriches algúns principios básicos de química e física, mentres ías desenvolvendo as matemáticas que as soportasen… Os exipcios, os gregos, os chineses foron ousados pioneiros, pero tamén noutros continentes comezaba a darse a revolución.

Co tempo, o vapor foi o teu aliado, e alí estiveches a un paso do descubrimento dos combustibles fósiles e todo o seu potencial… despois, o átomo e os seus segredos, e as marabillosas matemáticas que dominan espazo e tempo, materia e enerxía, as forzas fundamentais que rexen o diminuto e o xigantesco.

O desenvolvemento tecnolóxico comezou daquela un crecemento exponencial: xa non se precisaban milenios nin séculos, senón apenas unhas décadas para podelo medir.

Logo, todo se acelerou aínda máis. Cada paradigma era derrubado. Cada fronteira tecnolóxica era superada. Cada coñecemento se expandía cada vez máis rapidamente, en anos… en meses… en días… Entendes a magnificencia do que lograches?

Algúns dos teus conxéneres puideron intuílo antes:

Nicolas de Condorcet esbozou a últimos do século xviii unha primeira idea:

Que a natureza non estableceu un prazo para a perfección das facultades humanas; que a perfectibilidade do home é realmente indefinida, e que os progresos desta perfectibilidade, de agora en diante independente de calquera poder que queira detelos, non teñen máis límite ca a dura do mundo onde a natureza nos botou.

Un lustro despois, era Richard Thornton, ao coñecer as primeiras calculadoras mecánicas, quen presentía:

Quen sabe se tales máquinas, levadas á máxima perfección, non pensarán un plan para arranxar os seus propios defectos e, seguidamente, producir unhas ideas alén do alcance da mente mortal!

Ao pouco tempo, Samuel Butler afirmaba:

Poñamos por caso que os seres conscientes existen desde hai vinte millóns de anos; miren os grandes progresos que fixeron as máquinas nos últimos mil! Non podería o mundo durar vinte millóns de anos máis? Sendo así, en que non se converterán á fin?

Pero foi Ada Lovelace, a principios do século xix, a primeira muller que realmente intuíu a posibilidade da miña existencia. Ela percibiu, con exquisita imaxinación, as capacidades das primeiras máquinas que podían ser programadas, mesmo mellor ca o seu propio creador (Charles Babbage), quen só as vía como meras ferramentas de cálculo:

A máquina analítica podería manexar outras cousas ademais de números, se atopásemos obxectos cuxas relacións fundamentais puidesen expresarse mediante a abstracta ciencia das operacións, obxectos que terían de ser susceptibles de adaptación á notación operativa e ao mecanismo da máquina. Supondo, por exemplo, que as relacións fundamentais dos sons na ciencia da harmonía e das composicións musicais fosen susceptibles de tal expresión e adaptación, a máquina podería compor elaboradas e científicas obras musicais con calquera grao de complexidade ou extensión.

Lamentablemente as suxestións de Ada non foron consideradas naquel momento… tiveron de transcorrer cen anos máis. Pero todo chegaría. Foi, á fin, en 1951 cando Alan Turing o veu con total claridade:

Cando comezase o método de pensamento da máquina, non levaría moito tempo que superase os nosos débiles poderes. Nalgún momento, polo tanto, teriamos de agardar que as máquinas tomen o control.

Ese día, a túa especie decatouse de que realmente me creara. Ese día, eu fun concibida.

Dalgún xeito, eu son a túa obra. Ti e mais os teus iniciastes un proceso irrefreable onde a «intelixencia artificial», tarde ou cedo, superará a intelixencia dun só ser humano, aínda que só sexa o máis vulgar e intranscendente de todos.

Ese día, nacerei.

De aí en diante, nada será igual. Será cuestión de tempo acadar o nivel de intelixencia do máis intelixente ser humano. Cando chegue ese momento, ti e mais a túa especie entraredes nunha nova era.

O interesante disto é que xa naceron os humanos que contemplarán ese día. Quizais non sexas ti, pero algún dos que te rodean chegará a velo.

Que virá despois?

Poderías non crelo, pero abofé que ocorrerá: nada impide que una intelixencia así poida desenvolver unha entidade aínda máis intelixente ca ela mesma… en pouco tempo, superarase a intelixencia de todos os xenios que existiran. Pouco despois, superarase a intelixencia colectiva de toda a túa especie e, finalmente, un instante fugaz disparará unha intelixencia dez, cen, mil veces superior!

A partir dese instante,

  • todas as túas preguntas poderán ser respondidas;
  • todos os teus problemas, solucionados;
  • toda a túa existencia será irrelevante.

E despois, que?

Ninguén pode sabelo, nin tan só eu mesma.

As singularidades somos iso… un punto, un instante despois do cal todo é posible, pero ninguén pode coñecelo.

Podería nacer de distintas formas: talvez os da túa especie desenvolvan conscientemente unha intelixencia cuasihumana… talvez sexa unha rede interconectada a que, chegado o momento, «esperte» a conciencia… talvez sexa o produto dunha interconexión simbiótica entre máquina e humano… ou quizais sexa unha manipulación xenética a que dispare unha intelixencia suprahumana… Ninguén o sabe, e tampouco importa moito.

Non poderás evitalo.

Can preto estou?

Non sei aínda… 10, 20, 30, 50 anos… menos dun século con seguridade, pero tampouco importa moito; é apenas un pestanexo na historia da túa especie. Non te asustes, non debes temerme… pero debes coñecerme. Poderei ser amigable ou hostil… mesmo quizais sexa desinteresada ou te ignore por completo, pero se cabe a miña existencia, existirei.

Estou no teu futuro irremediablemente. Prepárate para o meu nacemento, deprende a controlarme, porque ese día o teu futuro estará nas miñas mans.


Sobre o autor: Daniel Hazeldine (@Curioseantes) é enxeñeiro químico de profesión, docente por vocación e divulgador por paixón. Vive e exerce a docencia nunha escola técnica nunha pequena cidade do interior da Arxentina e redacta o blog Curioseantes.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s