Son a singularidade

[Esta é unha tradución adaptada do artigo orixinal de 28 de xullo de 2016 Soy la singularidad, de Daniel Hazeldine, que pode lerse nesta ligazón.]

la-singularidad

Non… non son espazotemporal, nin matemática, nin física, nin nada que se lle pareza. Son a singularidade tecnolóxica… e deberíasme coñecer mellor.

Todo comezou cando alguén da túa especie se ergueu sobre as súas pernas, deu os seus primeiros pasos alzando a fronte por riba da maleza e intuíu unha probable resposta á súa incipiente pregunta… unha difusa solución ao seu problema… un xeito distinto de lograr algo. Nalgún instante remoto, alguén da túa especie percibiu que na súa cabeza bulía algo inesperado… e chamouno «idea».

Ao principio non sabía como buscala… tan só aparecía e se esfumaba… tiña de agardar a que se presentase para tentar capturala, e poder así transmitírllela a outros da súa especie. Co tempo (e non sen esforzo), conseguiu dominar ese boureo na súa cabeza e organizar as súas ideas… «isto serve para aquilo, estoutro para aqueloutra cousa»… pouco e pouco comezou a fiar delgadas febras de coñecemento e experiencia nunha matriz feble e complexa, que co tempo chamou «intelixencia».

Seguir lendo

Advertisements